Artykuł

Stanisław Hrebeń. Fot. Łukasz Kozłowski

Stanisław Hrebeń. Fot. Łukasz Kozłowski

Stanisław Hrebeń: To była udana runda w naszym wykonaniu

dzisiaj, 09:46   kyn   0  

Stomil Olsztyn zimę spędzi na pozycji lidera IV ligi. Stanisław Hrebeń jest liderem klasyfikacji kanadyjskiej. Zapraszamy do rozmowy z zawodnikiem, który w olsztyńskiej drużynie gra już blisko rok.

Jak ocenisz rundę jesienną w wykonaniu Stomilu?
- Ta runda jest na plus. Pod względem punktów, które zdobyliśmy, również - nie przegraliśmy meczu. Trudno się nie zgodzić, ze stwierdzeniem, że runda nam się udała i zakończyliśmy ją dobrym akcentem, wygrywając u siebie 2:0 ze Zniczem Biała Piska.

Jest jakieś szczególne spotkanie, które będziesz pamiętał na długo z tej rundy?
- Tak na szybko, to myślę, że nie ma takiego meczu…

A derbowe spotkanie z Naki Olsztyn? Wygraliście go w końcówce meczu, a było blisko sensacji i pierwszej porażki w tym sezonie.
- To chyba było najbardziej emocjonalne spotkanie. To był trudny mecz, wiedzieliśmy, że taki będzie. Jeszcze jak po strzelonej bramce dostaliśmy znowu gonga… Wiadomo, że wierzyliśmy, ale było już takie wkurzenie i myśl: "kurde, co teraz?". Ale dobrze, że z tego wyszliśmy. Takie mecze się zdarzają i muszą być. Myślałem, że taki mecz będzie później, nie z Naki, a tak się wydarzyło, że to było akurat z Naki. Ten mecz dał też całej naszej drużynie dużo dobrego.

Które spotkanie było słabsze w waszym wykonaniu? Te z Concordią Elbląg czy jednak te z GKS-em Wikielec? Pierwsze zakończyło się bezbramkowym remisem, a drugie zremisowaliście 1:1.
- Pod względem sytuacji to chyba z Concordią. Mieliśmy może ze dwie takie, ja też miałem “setkę”, a z Wikielcem było tak, że oni mieli swoje i my mieliśmy. W drugiej połowie cisnęliśmy, mogliśmy też strzelić. Dlatego powiedziałbym, że z Concordią. Po prostu trzeba było strzelić tę bramkę i wtedy byłoby inaczej. A takie 0:0 to męczarnia dla wszystkich była.

Czy w obu meczach nie było trochę takiej zachowawczej gry z waszej strony, a może taka gra to decyzja taktyczna trenera, że jednak baliście się stracić bramkę?
- Staraliśmy się wykonać założenia, których oczekiwał trener. Widzieliśmy, że te drużyny są dobre, bo w tej lidze każda potrafi z nami grać i się na nas napina. Nie było tak, że boimy się stracić bramkę, tylko bardziej chcieliśmy ją zdobyć. A jak to nie wychodzi, to trochę się frustrujemy i czasami są takie momenty na boisku, że po prostu nie klei się nam ta gra. W przerwie zawsze myślisz dlaczego i na drugą połowę wychodzisz inaczej. Parę meczów było takich, że po przerwie wyglądaliśmy już inaczej.

Przed tym startem rundy jesiennej te 13 wygranych, dwa remisy brałbyś w ciemno?
- Nie, bo jestem takim człowiekiem, że nie patrzę tak daleko do przodu, ale gdzieś w środku chciałbym, żeby tak było. Wiadomo, chciałbym, żeby były wszystkie wygrane, ale tak się zdarzyło, że mamy dwa remisy. Mogliśmy też niektóre mecze nawet przegrać czy jeszcze zremisować, ale w ciemno na pewno bym tego nie wziął.

Prowadzisz w klasyfikacji kanadyjskiej, masz sześć goli, cztery asysty. Czujesz się takim liderem zespołu?
- Nie. Po prostu robię to, co lubię i chcę pomóc - tak samo jak każdy w drużynie. Jak mam, to strzelam, jak mam, to daję, a czasami nawet bardziej chcę zagrać to podanie, żeby ktoś strzelił. Mam z tego lepsze emocje.

No właśnie, wolisz strzelać czy asystować?
- Lubię to i to, ale czasami łapię się na myśli, że te asysty sprawiają też duże emocje - zwłaszcza jeżeli jeszcze zagram "ciasteczko".

Jak przychodziłeś do Stomilu, to byłeś przedstawiony w takim bardzo ciekawym filmiku, w którym była armata. Masz podobno najsilniejsze uderzenie w zespole, tak? Kiedy doczekamy się takiej prawdziwej bomby w twoim wykonaniu?
- Ja już też nie pamiętam… To było może, ze trzy lata temu. Przedstawiony byłem bardzo fajnie, pamiętam to i też chcę, tylko kurde… może przez to, że często podaję i chcę podać, to nie ma okazji na silne uderzenie z dystansu. Chociaż w ostatnich meczach starałem się próbować i będę się starał dalej, żeby lepiej to robić. Mam nadzieję, że się uda - na pewno się uda!

Po odejściu Karola Żwira wziąłeś na siebie jakby ciężar głównie wykonywania stałych fragmentów gry. Czy to rożne, czy też podchodzisz do wolnych. Liczysz tutaj na jakiś zysk liczbowy z tych stałych fragmentów?
- Indywidualnie to raczej nie, ale zespołowo tak. Każdy stały fragment czy coś w podobnym stylu to dla nas szansa. Chciałbym to jak najbardziej wykorzystać - żeby ktoś strzelił, żebyśmy po prostu zdobyli bramkę i mieli przewagę.

Jesteś zadowolony z prawie już rocznego pobytu w Stomilu?
- Tak szczerze, to potrzebowałem takiego klubu i ludzi wokół siebie, żeby po prostu być na tym poziomie… Wiadomo, że piłkarsko to jest teraz czwarta liga, ale ogólnie uważam, że to jest poziom wyżej. I takich warunków jak tutaj na pewno dużo klubów w ogóle nie ma, więc jestem bardzo zadowolony, że trafiłem do Stomilu.

Wracasz jeszcze myślami do tego, co się działo wiosną i do tego, że nie udało się awansować w zeszłym sezonie?
- Teraz już nie, odciąłem myśli od tego. Od razu po tym wszystkim kilka razy myślałem o tym, że niedużo brakowało i tak naprawdę jeden punkt by wystarczył. A był taki mecz, w którym ten punkt można było uratować - chociażby w meczu u siebie ze Startem Nidzica. Siedzi to w środku, pamiętam, ale nie ma sensu tego rozpamiętywać, bo co to zmieni? Na ten moment mamy bardzo dobrą drużynę i że możemy uzyskać więcej.

W tym sezonie już się uda awansować do III ligi, prawda?
- Tak jak już mówiłem, nigdy nie wybiegam tak do przodu, ale każdy w Stomil - kto jest w zarządzie, trenerzy i w drużynie - będzie dokładać cegiełkę, żeby się udało.

Co jeszcze można poprawić w waszej grze, żeby nie martwić się, nie bać się o ten awans wiosną? Po bardzo dobrej rundzie macie tylko trzy punkty przewagi nad Concordią Elbląg.
- Poprawić? Nie tracić punktów, to wiadomo. A w drużynie powiedziałbym, że wykorzystywać swoje sytuacje, bo tak naprawdę dużo tworzymy, a czasami brakuje z tego bramek. Akurat defensywnie to tfu, tfu, nie ma się o co martwić, a ofensywnie - chociaż też nie mieliśmy tego dużo, to czasami jak trzeba, mamy parę sytuacji, nie wykorzystujemy ich i mamy z tego remisy.

Z czego to wynika? To brak chłodnej głowy, złe decyzje? Jak ty to widzisz z boiska?
- Nie da się tego wytłumaczyć, bo do każdego piłkarza trzeba podejść indywidualnie. Ale na moim przykładzie - był ten mecz z Concordią i pamiętam jak teraz, że poszliśmy do wysokiego pressingu, oni rozgrywali od bramki i w pewnym momencie po prostu leci piłka do mnie. Ja już w głowie: “o Jezu, zaraz przyjmę sobie i uderzę” - niby prosta rzecz. Chciałem zrobić to na dwa kontakty, postawiłem nogę, przyjąłem już nie tam, gdzie chciałem, i zaczyna się wtedy poprawianie, to wszystko, myśl w głowie, że ktoś tam z tyłu leci… Pojawia się dużo takich różnych tematów i to może bardziej kwestia tego, że chce się jak najlepiej i jak najszybciej, zamiast zrobić to spokojnie. Może to przez to. Tak ja mam, każdy ma indywidualnie, ale w takich meczach nie masz dużo sytuacji i trzeba wykorzystywać to, co masz.

Jak trafiłeś do Polski?
- Już wcześniej chciałem przyjechać do Polski, bo widziałem, że infrastruktura jest lepsza i ogólnie nie wiem czemu ciągnęło mnie tutaj. Przyjechałem na początku 2021 roku. To był koniec lutego. Przyjechałem wtedy do Bydgoszczy, byłem tam miesiąc. Już nie pamiętam, jak się nazywała ta drużyna, grała w IV lidze, nie przypomnę sobie nazwy, bo nawet wtedy polskiego nie znałem. Po miesiącu powiedzieli, że muszę pojechać z powrotem, bo wiadomo - drużyny zbierały się już w styczniu, a ja przez to, że robiłem tak długo papiery, przyjechałem za późno. Nie chciałem wracać, zadzwoniłem do kolegi i pojechałem do Opola. On tam pracował i grał w jakiejś V lidze. Od razu załatwili mi tam hotel, pracę znalazłem - to wszystko było od firmy, ale przez takiego znajomego, bo z nim mieszkałem. Byłem tam pierwszy tydzień tak wprowadzająco, drugi tydzień już potrenowałem i on mi powiedział, że w Opolu jest drużyna z I ligi - Odra. Akurat trener, który był u nas, trenował tam chyba U-15. Zapytał się go czy widział mnie na treningach i on podpytał trenera rezerw Odry Opole. Ten powiedział, że mogę przyjechać. Jeszcze pamiętam, że to było akurat po pracy i ten mój kolega wziął auto od znajomego i nic mu nie powiedział. Była z tego lekka afera, bo myślał, że ktoś mu to auto… ukradł. Odwiózł mnie na trening i po treningu powiedzieli, żebym jeszcze raz przyjechał. Już po tygodniu chcieli, żebym został, ale się okazało, że w tej drużynie, w której byłem, jak zadzwonili z Odry, że chcą papiery, to nie chcieli ich oddać. Musiałem tylko trenować przez dwa i pół, trzy miesiące i wiadomo, chodziłem tam też do pracy. Tak zostałem, a później, po tych trzech miesiącach, zaprosili mnie do pierwszej drużyny. I tak się okazało, że zostałem tutaj na dłużej - za chwilę będzie już pięć lat.

Powiedziałeś na początku, że ciągnęło cię do Polski. Ty masz jakieś polskie korzenie? Bo imię takie polskie, nazwisko też nie mocno ukraińskie.
- Korzenie? Tak, szczególnie jakbym dobrze poszukał, to na pewno by się coś znalazło, bo mama kiedyś mi o tym opowiadała. Tak oficjalnie jednak nie. A ciągnęło mnie do Polski może przez to, że nasze języki są podobne. Pamiętam, jak tu przyjechałem - gdy ludzie nie mówili szybko, tylko powoli, to dużo rzeczy rozumiałem. Tylko sam nie potrafiłem jeszcze mówić.

A teraz jak się z tobą rozmawia, no to rozmawiasz świetnie i nawet tak już akcentu nawet nie słychać za często.
- Przy prostych słowach podobno w ogóle nie było słychać u mnie akcentu. Wiele osób sądziło, że uczyłem się polskiego, a tak naprawdę wszystkiego uczyłem się na słuch. Sam nie wiem, z czego to wynika. Chyba po prostu nasze języki są podobne - tak jak wspominałem, niektóre słowa brzmią dokładnie tak samo jak u nas w domu.

Dlaczego tak mało zagrałeś w tej pierwszej lidze w barwach Odry? Uzbierało się 11 spotkań. Co się tam wydarzyło?
- Kiedy teraz to sobie analizuję, dochodzę do wniosku, że to, co było moje, po prostu zagrałem. Wiadomo, dziś rozegrałbym pewne sprawy inaczej, wydarzyło się tam sporo różnych rzeczy, ale wspominam ten czas jako swoją piękną historię - bo tak naprawdę spełniły się wtedy moje dawne marzenia. A jak to się później potoczyło? Cóż, taka jest piłka. Brakowało mi wiedzy i kogoś obok, kogo mógłbym po prostu podpytać. Może nawet ktoś taki był, ale na tamten moment byłem bardzo zamknięty w sobie, bo sprowadziłem wtedy do siebie siostrę i brata. Swoje jednak wykorzystałem, choć później mogłem rozegrać to lepiej. Pamiętam taką sytuację: zaliczyłem debiut, niedługo potem zagraliśmy sparing i - może dziwnie to zabrzmi - po zwykłym spacerze wróciłem do domu i nie mogłem już stanąć na stopie. Miałem miesiąc przerwy. Nie potrafiłem sobie poradzić z tym, że byłem już na tym poziomie, niemal miałem to, czego chciałem, i nagle - bum, znokautowało mnie to. I to nie na parę miesięcy, ale na znacznie dłuższy czas. Głowa to… oj, można powiedzieć, że prawie wszystko.

Czyli można stwierdzić, że głowa ci w pewnym momencie nie dojechała?
- Mieliśmy wtedy w klubie trenera mentalnego, ale tak naprawdę… byłem jeszcze młody. Pamiętam mecze, w których nie grałem - siedziałem na ławce, byłem strasznie wkurzony, szedłem na siłownię, zasuwałem na maksa i wracałem. Miałem w sobie ogromny chaos i złość na samego siebie. Później też za bardzo poleciałem na ambicjach i trafiłem na takiego menedżera, że po prostu trzeba było to przeżyć, bo inaczej nie uwierzyłbym, że tacy ludzie istnieją. W efekcie wylądowałem najpierw w Nysie, a później w Mławiance Mława.

Jak prześledzić ten twój pięcioletni już pobyt w Polsce, to teraz grasz w najniższej lidze. Czemu zdecydowałeś się właśnie na Stomil?
- Pierwsze co - już od dawna wiadomo, że jak pograsz wyżej, to bardzo się chce. Jeżeli jeszcze lubisz tę piłkę, czasami naprawdę trudno w niektórych momentach ufać temu, co robisz. Chciałem już jakiś klub, żeby grać o coś większego, a nie po prostu być na tym poziomie, na jakim jesteś. Chciałem taki klub, gdzie masz warunki, w miarę dobre boiska treningowe i podejście, że ludzie wokół chcą czegoś więcej. I tak się wydarzyło, że tutaj trafiłem. Pamiętam, że przed Olsztynem, zimą, miałem też temat z trzeciej ligi. Ale jak tu zadzwonili, to tak naprawdę już wiedziałem, że jak wszystko dobrze się rozegra, to zostanę. Wiedziałem, że to duży klub, że ma historię i miał trudne czasy przez dłuższy okres - bo wiadomo, jak jesteś w Polsce, w piłce wszyscy gadają o różnych klubach i o Olsztynie też słyszałem różne opinie. Ale na ten moment jestem bardzo zadowolony, że tutaj jestem.

Jak ci się mieszka w Olsztynie?
- Bardzo mi się podoba, bo pamiętam, jak trafiłem też do Opola - tam też to miasto jest takie, że masz dużo jezior, parki, dużo zieleni. A jak byłem gdzieś tam w Warszawie czy w Gdańsku, to nie mój klimat. Dużo ludzi, a ja lubię bardziej tak, żeby było w miarę spokojnie. W Olsztynie byłem parę razy nad jeziorem, a tak po mieście nie za bardzo, tylko na spacerku byliśmy. Ale przez ten okres, co tu jestem - nawet już na początku, jak pomieszkaliśmy pierwszy miesiąc, dwa - to już mówiłem: naprawdę fajne miasto i bardzo mi się tutaj podoba.

Masz swoje ulubione miejsce w Olsztynie?
- Ulubione na ten moment to klub, stadion. Oprócz tego jeziorka - najbardziej lubię sobie na rowerku pojeździć na plaży miejskiej czy nad Jeziorem Długim.

Po takiej udanej jesieni apetyty kibiców na szybki awans, ale też na waszą dobrą grę, są ogromne. Stawiasz sobie jakieś indywidualne cele na wiosnę? Masz w głowie jakąś liczbę goli, asyst, którą chcesz sobie wykręcić do końca sezonu, czy jak to wygląda? Chociaż mówiłeś już, że nie wybiegasz tak do przodu i patrzysz na ten najbliższy okres.
- Kiedyś to robiłem, teraz jakoś nie za bardzo się na tym skupiam. Ale wiadomo, że chce się strzelać bramki, dawać asysty, pomagać drużynie. I mnie bardziej właśnie na tym zależy. Weźmy na przykład - niech ja nawet nie strzelam przez te wszystkie kolejki, ale jak będzie awans, to nie będzie nic złego. Można dobrze rozgrywać i tym też pomagać. Indywidualnie nic sobie nie stawiam, bo jak sobie postawisz jakiś cel, a go nie osiągniesz, to taki smutek masz w środku. A jak po prostu chcesz dać jak najwięcej - wiadomo, że jak będziesz chciał, to zawsze będziesz miał ten moment, żeby strzelić bramkę.

Patronite Zostań patronem stomil.olsztyn.pl! Doceniasz naszą pracę? Chcesz więcej ciekawych materiałów? Wspieraj nas tutaj: https://patronite.pl/stomilolsztynpl

Tagi: Stomil Olsztyn, Stanisław Hrebeń, wywiad, IV liga


Komentarze

Artykuł nie został jeszcze skomentowany - możesz być pierwszą osobą!

Dodaj swój komentarz

Musisz być zalogowany, aby dodać komentarz. Zaloguj się tutaj.


Zostań fanem

...i bądź na bieżąco!